Joop en Hennie benoemd tot ereleden van Schutterij St. Antonius

NIEUW-DIJK – Na tientallen jaren van tomeloze inzet namen Joop Derksen en Hennie Pouwels tijdens het afgelopen schuttersfeest afscheid als functionaris van Schutterij St. Antonius in Nieuw-Dijk. Als waardering voor hun jarenlange betrokkenheid werden beiden benoemd tot erelid. Hoewel ze een stap terugdoen, verdwijnen ze allerminst uit beeld. “We blijven gewoon meedoen. Alleen niet meer in een officiële functie.”

Door Karin van der Velden

Wie de twee samen ziet, begrijpt meteen waarom ze vaak in één adem worden genoemd. Al bijna een halve eeuw trekken ze samen op, zowel binnen als buiten de schutterij. Ze wonen jarenlang achter elkaar in dezelfde buurt en bouwden liefst 48 jaar samen de traditionele buurtboog voor het schuttersfeest.
“Dat was eigenlijk het mooiste van het hele schuttersfeest”, blikt Hennie terug. “De boog stond ieder jaar ergens anders in de buurt. Er werden banken en stoelen neergezet, iedereen kwam langs en als muziekvereniging DES de ronde maakte, vroegen we om een serenade. Er was altijd wel iets te vieren.”
Vorig jaar droegen ze het bouwen van de boog over aan een jongere generatie. “Dat was een mooi moment. Toen zijn zelfs twee buurtbogen samengevoegd.”

Wereldrecord
Joop Derksen (1954) groeide op in Nieuw-Dijk. Hij werd als 16-jarige lid van de schutterij, vendelde 25 jaar en was daarvan 24 jaar voordrager. Over het hoogtepunt in al die jaren hoeft hij niet lang te denken: “Dat was zonder twijfel het wereldrecord vendelen in 2011, tijdens het honderdjarig bestaan van Nieuw-Dijk. Ik stond op een tafel en achter mij stonden 1017 vendeliers. Dat vergeet je nooit meer.”

Toen hij in 2016 een ernstige elleboogblessure opliep, moest hij noodgedwongen stoppen met vendelen. Hij werd vendelcommandant en stortte zich volledig op de opleiding van nieuwe generaties. “Juist de jongste kinderen van negen tot elf jaar vind ik prachtig om te begeleiden. Voor de allerkleinsten heb ik zelfs speciale vaandels gemaakt, zodat ze al vroeg enthousiast worden.”
Dat enthousiasme betaalt zich uit. “Vijf weken voor het laatste schuttersfeest kwamen er ineens drie jonge vendeliers bij. Eigenlijk veel te laat om nog mee te doen. Toen hebben we ze bij Meulenvelden alvast twee slagen laten vendelen.”

Van Flevoland naar Nieuw-Dijk
Hennie Pouwels bracht zijn jeugd deels door in Flevoland, waar zijn ouders zoals velen in die tijd, een bestaan probeerden op te bouwen. “Mijn vader kwam uit Herwen/Aerdt en mijn moeder uit Gendringen. Met zeven kinderen was het voor haar niet makkelijk in de polder. Mijn vader kon een baan krijgen bij Unilever en we konden gaan wonen in Duiven of Didam. Het werd Didam. Via de Nissenhut (jeugdcentrum) kwam ik in contact met jongens uit Nieuw-Dijk en zo werd ik uiteindelijk lid van de schutterij.”

Nieuw-Dijk werd niet alleen zijn woonplaats, het was ook de plek waar hij zijn vrouw leerde kennen. “Met carnaval zag ik haar voor het eerst. Toen ik haar thuis bracht en over de brug liep, zag ik een enorme boerderij. De volgende keer stonden er ineens nog maar vier koeien. Kennelijk zag ik die eerste keer alles dubbel”, vertelt hij lachend.

Organisator pur sang
Terwijl Joop vooral bekendstaat als vendelier en opleider, ontwikkelde Hennie zich tot een organisator. Zijn schrijftalent bracht hem al snel achter de bestuurstafel. “Ze vroegen of ik kon helpen met de organisatie van een concours. Voor ik het wist was ik secretaris.”
Hij hielp mee aan tal van grote evenementen, waaronder het Landjuweel, het honderdjarig bestaan van Nieuw-Dijk en een groot korenfestival. “Nieuw-Dijk is in 1911 ontstaan toen hier een kerk kwam. Daarna volgden het koor, de schutterij, de muziekvereniging en de school. Mensen als meester De Ponti hebben enorm veel betekend voor de gemeenschap.”

Europese vriendschappen
Beiden kijken met veel plezier terug op de Europese Schuttersfeesten, waar de schutterij van Nieuw-Dijk al decennialang vertegenwoordigd is. Een van de mooiste herinneringen is de reis naar Krakau in 1997. “We gingen met de bus, dwars door Oost-Duitsland. Van tevoren hoorden we allemaal spannende verhalen, dat bleek uiteindelijk mee te vallen. Op de terugweg stonden we wel drie uur aan de grens.”
Ook Garrel in 2000 staat in hun geheugen gegrift. Daar werd buurman Harry Ketels Europees Koning. “Toen het koningspaar naar buiten kwam en Joop begon te vendelen, stonden de tranen van vreugde in zijn ogen”, vertelt Hennie. “We wisten dat er Nieuw-Dijkers met bussen naar het dorp waren gekomen. We zagen ze echter niet tot hun hoofden later die middag tijdens de optocht ineens uit slaapkamerramen van dorpsbewoners staken. Daar hadden ze zich schuil gehouden. Dat was echt een kippenvelmoment.”

In de loop der jaren bezochten ze alle Europese Schuttersfeesten en concoursen. Volgend jaar reizen ze opnieuw af, ditmaal naar Karlovac in Kroatië. “Niet meer als officier, wel in ons officiersuniform. Daar zien we vrienden terug die je soms eens in de drie jaar ontmoet. Toch voelt het iedere keer alsof je elkaar gisteren nog hebt gezien.”

Betrokken, ook zonder functie
Hoewel hun officiële taken zijn beëindigd, blijven Joop en Hennie actief voor de gemeenschap. Zo verzorgen zij nog altijd het ophangen van de vlaggen in Nieuw-Dijk.
“Vroeger moesten we daarvoor nog de paal inklimmen. Tegenwoordig gaat dat gelukkig met een touw en een mechaniek”, zegt Hennie.

Tijdens het afscheid op maandag van het schuttersfeest werden ze zichtbaar geraakt door de waardering. “Het applaus was overweldigend”, vertelt Hennie. Echtgenotes Thea Derksen en Gerda Pouwels speelden jarenlang een onmisbare rol. Zo zorgde de vrouw van Joop er al die jaren voor dat alle vaandels na afloop weer gewassen en gestreken werden.

Voor hun inzet werden beiden de afgelopen jaren al koninklijk onderscheiden. Hennie ontving in 2024 een lintje, Joop volgde een jaar later. Met hun benoeming tot erelid sluiten de vrienden een indrukwekkend hoofdstuk af. Helemaal afscheid nemen doen de twee niet. “Een schutter ben je niet voor even”, zegt Joop. “Dat blijf je voor het leven.”