Eddy Meijer neemt afscheid van Albert Schweitzer

DIDAM/GENDRINGEN/ NETTERDEN - Bijna veertig jaar werkte Eddy Meijer in het onderwijs. De laatste zes jaar en drie maanden was hij directeur / bestuurder van Basisschool Albert Schweitzer in Didam. Eddy gaat een nieuwe uitdaging aan als onderwijsadviseur bij de gemeente Berkelland. Donderdag 29 augustus nam hij officieel afscheid.

Door Karin van der Velden

“Morgen zal ik nog wat spullen ophalen en de sleutel inleveren en dan is het afscheid definitief”, vertelt Eddy. “Je kiest er zelf voor om die stap te zetten, maar het afscheid nemen is wel een dingetje. In zes jaar heb ik een band opgebouwd met het team, de kinderen en hun ouders. Het is niet zo dat je zomaar even weggaat.”

De school heeft hem ook niet zomaar laten gaan. Eddy werd in een cabrio naar school gereden: “Toen ik de hoek om kwam stond onze conciërge daar als commandant met zijn sabel en uit elke groep was er een vendelier, in totaal dus acht. De vendeliers kwamen met de commandant naast de auto lopen, erachter reed een muziekkar. Bij school stonden alle kinderen langs de kant van de weg met zelfversierde vlaggetjes. Alle kinderen liepen mee het plein op. Ook peuters van Puck en Albert, de verbinding tussen dagopvang Puck&Co en Albert Schweitzer. Ze vormden een erehaag en ik mocht over de rode loper naar de rode stoel lopen, die normaal gesproken voor Sinterklaas bestemd is. De kinderen zongen een zelfgemaakt lied en daarna kwamen vendeliers op de rode loper staan. Twee kinderen zitten bij een schutterij, die stonden voorop, anderen konden hun bewegingen nadoen. Omdat ik zelf commandant (en voorzitter) ben van Schutterij Wals Wieken Milt, weet ik dat zo’n vendelhulde een hele grote eer is.” Wals Wieken en Milt zijn drie buurtschappen tussen Gendringen en Netterden. Eddy’s vader zat al bij de schutterij, het schuttersgebeuren is hem dus met de paplepel ingegoten.
Daarmee waren de festiviteiten nog niet afgelopen. Eddy kreeg een olijfboom en een puzzel van 1000 stukjes. Als die klaar is, heeft hij een grote foto van alle kinderen die nu op de Albert Schweitzer zitten. “Die olijfboom was al langer een wens. Ik ben een echte Italiëliefhebber. Ik heb erbij gezegd: die olijfboom gaat groeien en zo zie ik de school, die blijft in beweging, blijft groeien en dat geldt ook voor de kinderen die naar volwassenheid groeien.
Voor de kinderen was er tussen de middag een lunch, voor de school stond een frietkraam. ‘s Middags konden ouders afscheid komen nemen en daarna was er een officiële receptie voor relaties van de school, zoals de gemeente, leveranciers en collega schooldirecteuren. De dag werd afgesloten met een etentje met het team.

Eddy gaat zijn ervaring en kennis in een andere sector gebruiken. “Officieel moet ik nog vier jaar werken, ik ben nu 63. Ik ga de Gemeente Berkelland adviseren over onderwijs in het algemeen en huisvesting in het bijzonder. Eigenlijk zit ik dan aan de andere kant van de tafel en ben ik de spil tussen onderwijs, zowel basis-, speciaal als voortgezet, en de gemeenteraad en wethouders. Het is mijn taak om wensen en uitvoering bij elkaar te brengen. Elke gemeente heeft uitdagingen door de komende bezuinigingen. In Berkelland ligt een huisvestingsplan, inmiddels zijn de kosten in de bouw enorm gestegen. Hoe kunnen we dan toch partijen bij elkaar brengen zodat dingen uitgevoerd kunnen worden?”
Een andere reden is dat Eddy als directeur/bestuurder vindt dat de bestuurderskant ten opzichte van de onderwijskant te zwaar wordt: “Ik mis ook de onderwijskundige kant. Dan kan ik wel naar een andere school waar je alleen directeur bent, maar dat heb ik al zolang gedaan.”
Eddy kijkt met veel plezier terug op zijn tijd bij de Albert Schweitzer: “Het is een kleine school, een eenpitter en dat maakt dat de betrokkenheid van de kinderen met elkaar, hun ouders en de leerkrachten groot. Iedereen kent elkaar en dat is een voordeel. De lijnen vanuit het bestuur zijn kort, we kunnen snel stappen zetten. Het is van oorsprong een christelijke school, maar alle kinderen zijn welkom, met of zonder geloof en met een ander geloof. Respect voor elkaar vinden we heel belangrijk.”
De coronaperiode maakte veel indruk op Eddy: “We moesten als team heel snel schakelen en andere processen in gang zetten om het onderwijs zo goed mogelijk door te laten gaan. Regelen dat kinderen konden thuiswerken en betrokkenheid houden. Het was een hele intensieve periode voor de kinderen en voor de ouders, voor wie het vaak lastig was om thuisonderwijs te combineren met hun werk. Zie bijvoorbeeld als gezin met vier kinderen maar eens te regelen dat iedereen een plek heeft. Ook voor het team had heel veel impact. Het waren twee jaar van heel veel aanpassen. Sommige kinderen hebben op cruciale momenten misschien net het onderwijs gemist dat ze nodig hadden, dat vloeit later door. Anderen hebben er ook wel baat bij gehad, als ze thuis tenminste goede begeleiding kregen. Ouders zagen meer van de methodes die gebruikt worden en konden meekijken met de klassikale instructie via de website. Het hele ICT-gebeuren heeft een boost gekregen. Ouders mochten een tijdje de school niet in, kinderen wel. Kleuters werden daardoor heel zelfstandig, ze moesten hun eigen tas en jas opruimen, hun drinkbeker meenemen. Dat ging hartstikke goed. Toen we dat terugdraaiden, werd die zorg door veel ouders weer overgenomen.”
In de veertig jaar dat Eddy in het onderwijs werkte was de grootste verandering de digitalisering: “Methodes zijn veranderd, we zijn het schoolbord anders gaan gebruiken. Kinderen en ouders zijn mondiger geworden, weten meer, kunnen meer opzoeken, dat komt ook door digitalisering. Het heeft als voordeel dat ouders meer kennis hebben van dingen die spelen, daardoor kunnen we beter samenwerken in ontwikkeling van het kind. Een nadeel is dat ze soms iets lezen dat net niet past in wat de school wil of kan. Dan heb je verschillende inzichten over de ontwikkeling van een kind. De positie van leerkracht is natuurlijk veranderd. De afstand is minder geworden en daarmee het respect. Dat hebben we ook zelf gedaan door ons met de voornaam aan te laten spreken, al staat er hier wel meester of juf voor. We wilden wat dichter bij de kinderen komen te staan en dat is daardoor gelukt.”
De procedure voor een opvolger loopt nog, binnenkort is daarover meer bekend.
Eddy sluit af met de opmerking dat de Albert Schweitzer een fijne school is: “We zijn altijd bezig om te zien hoe we alle kinderen op hun eigen niveau bedienen zodat zij zich ontwikkelen tot volwassen mensen die een goede plek krijgen in de maatschappij. Een goede basis leggen. Wat kan dit kind en hoe kun je die talenten benutten. Sinds vorig jaar hebben we daarom een slogan: Jouw talent doet ertoe!”