Afbeelding

Roza is dood

Opinie

Het huis voelt leeg en doods. We zijn van slag. Alsof er een steen op onze maag ligt. Ook Ollie, onze andere hond, is uit haar doen. Ze is zenuwachtig, loopt en kijkt af en toe verwachtingsvol naar de plek waar haar maatje altijd lag maar die is leeg. Ze kijkt me bijna verwijtend aan alsof ze wil zeggen: waar heb je haar gelaten?

De dood van Roza, onze Laekense herder, heeft ons getroffen als een mokerslag. Dinsdag 8 augustus zou ze 14 jaar geworden zijn. “Elk jaar boven de tien voor een herder, is een cadeautje”, zei ooit een dierenarts tegen ons.” Wat dat betreft heeft ze het nog lang volgehouden en ons veel gegeven.
Het ging al een tijd niet goed met haar. In december vorig jaar lag Roza op een ochtend in haar eigen drek, kon nauwelijks lopen en wankelde door het huis. Einde oefening, denk je dan maar in de loop van de dag knapte ze op.
Een bezoek aan de dierenkliniek bracht nog meer verlichting want met een injectie en de nodige medicatie leek ze weer even de oude Roza. Ze heeft het nog een half jaar op deze manier uitgehouden maar eind vorige week ging het bergafwaarts. Ze at niet meer, werd helemaal kaal, er groeide een bult op haar buik en bleef bijna de hele dag in haar mand liggen.
Zaterdag werd duidelijk dat Roza stervende was, ze was al in een andere wereld. De dierenarts heeft haar een stukje verder geholpen op de weg, die ze al opgegaan was. Ze ligt begraven op een mooie plek.
Ik was altijd een kattenmens maar na mijn verhuizing naar Beek is daar verandering in gekomen. Door Charlie, eveneens een Laekense herder en inmiddels al zes jaar in de hondenhemel, en Roza, ben ik een hondenmens geworden. Als je elke dag met je hond(en) diverse malen met elkaar in de weer bent, op korte of langere wandelingen, dan schept dat een band. Bovendien ben je verzekerd van hun onvoorwaardelijke liefde.
Ze zeggen wel eens dat een hond je beste vriend is. Het is waar. Denk maar aan hun trouw, toewijding, genegenheid en intelligentie. Enig nadeel (voor een vriend dan): hij of zij praat niet terug. Soms is dat maar goed ook.
Haar gelukkigste tijd beleefde Roza samen met de twee jaar oudere Charlie. Met z’n tweeën struinden ze naar hartenlust over akkers, weilanden en door het Bergherbos. Als ze hazen, konijnen, reeën of ander wild roken en/of zagen, kon ik roepen wat ik wilde, hun instinct was sterker. Gelukkig heeft dat nooit tot nare incidenten geleid.
In het gedicht Dode hond van Rutger Kopland wordt het verlies treffend en ontroerend beschreven. Iemand die ook een hond of dier verloren heeft, waaraan hij of zij zeer gehecht was, zal zich zeker hierin herkennen. De laatste zin van het gedicht is van een huiveringwekkende schoonheid.

De hond is nergens meer, iedere dag.

Advertenties doorgeplaatst vanuit Montferland Journaal