Verkiezingen

Woensdag is het zover: verkiezingen voor de Tweede Kamer. Altijd een spannende dag. Als je tenminste in politiek bent geïnteresseerd. Wie gaat er winnen, wie krijgt er klappen? Welke gemeente is het snelste klaar met het tellen van de stemmen?  Schiermonnikoog of Renswoude?

De eerste exitpoll is om negen uur ‘s avonds. Een belangrijk moment, het zegt veel over de uitslag, hoe die eruit gaat zien. Dan een impressie van de reacties van de diverse partijen op de (voorlopige) uitslag. De vreugde, het gejoel, verdriet, het chagrijn. Altijd mooi om te horen hoe verliezers hun nederlaag goedpraten en recht praten wat krom is.

Vroeger bleef ik zitten tot en met het slotdebat. Nu geloof ik het wel. Zo spraakmakend als het debat na de gemeenteraadsverkiezingen in 2002 met een stralende, ondeugende Pim Fortuyn, die een chagrijnige PvdA-fractieleider Hans Melkert op de kast kreeg, zal het nooit meer worden.

Mag graag luisteren naar politiek commentator Kees Boonman die zaterdagochtend in Nieuwsweekend op Radio 1 tekst en uitleg geeft over het reilen en zeilen in de Haagse politiek. Zoals mijn ouders vroeger ademloos luisterden naar mr. G.B.J. Hiltermann als die op zondagmiddag ‘De Toestand in de Wereld’ besprak. Dan moest je stil zijn. Muisstil.

Het vertrouwen in de politiek is niet groot. Volgens een recent onderzoek heeft 70 procent van de stemgerechtigden weinig tot geen vertrouwen in de politiek. Want, zo redeneert deze grote groep, de politiek lost niets op en de dames en heren politici zijn vooral met zichzelf bezig.

Ik hoor ook tot die groep. In deze eeuw heb ik het geloof in de oprechte bedoelingen van politici verloren. ‘Den Haag’ heeft me vaak teleurgesteld. Te vaak zijn voor de verkiezingen gedane beloftes geschonden of moest er als gevolg van consensuspolitiek, zeg maar het polderen. zo veel water in de wijn worden gedaan dat die niet meer smaakt.

Dat afnemende vertrouwen betekent niet dat ik mijn interesse in de politiek heb verloren. Nog steeds volg ik wat er zo links en rechts gebeurt. En ik ga woensdag ‘gewoon’ een vakje rood kleuren. Dat is er van jongs af aan ingehamerd. Want wie niet stemt, zo is me altijd gezegd, heeft geen recht van spreken. 

Dat laatste vind ik grote onzin maar niet stemmen is toch geen optie. Als veel mensen dat zouden doen kan dat grote gevolgen hebben voor ons land. Er is van alles aan te merken op onze parlementaire democratie maar dit systeem is te prefereren boven alle andere staatsvormen. Denk maar aan de VS, de eerste democratie ter wereld, die langzamerhand afglijdt naar een dictatuur.

De weg naar het stemhokje is een korte, maar stuk voor stuk zijn het bijzondere meters. Met zo’n simpele stem bewijs je eer aan al die mensen die ooit voor algemeen kiesrecht – in 1917 voor mannen, in 1922 voor vrouwen – hebben gestreden. Dat is nog altijd een groot goed dat we tot in lengte van dagen moeten blijven koesteren.