De ambities van Yela Eggenhuizen reiken ver

DIDAM De 14-jarige Yela Eggenhuizen uit Didam veroverde onlangs de nationale judotitel in de klasse tot 63 kilogram in haar leeftijdscategorie. De Didamse begon ooit mede uit jaloezie met de judosport, maar ontwikkelde al snel een eigen judo-identiteit en heeft haar eigen ambities. Die moeten haar tot de Olympische Spelen brengen.

Door Remko Alberink  

“Ik ben ooit met judo begonnen toen mijn broer ook aan judo deed”, weet Eggenhuizen zich nog te herinneren. “Hij kwam altijd met mooie verhalen thuis, verhalen waar ik best een beetje jaloers op was. Maar van mijn ouders moest ik eerst mijn zwemdiploma’s halen voor ik op judo mocht. Dat was een enorme motivatie, ik heb toen het A-, B- en C-diploma in drie maanden gehaald.”

JVO
“Daarna ben ik bij JVO in Didam gaan judoën, ik was toen zes jaar”, legt ze uit. “Vier jaar later ben ik bij Marvin de la Croes gaan trainen, daar heb ik twee jaar getraind. Toen ik begon met judo vond ik het voornamelijk leuk, bij Marvin is het ook echt een passie geworden.”
Intussen komt Eggenhuizen uit voor Budo Sport Arnhem. “Bij Marvin kwam ik na twee jaar niet echt verder, er waren ook weinig andere judoka’s van mijn leeftijd. Dat is in Arnhem anders.”

Trainingsweek
Een normale trainingsweek bestaat voor Eggenhuizen normaliter uit zeven trainingen, verdeeld over vijf dagen. “En in het weekeinden zijn dan vaak de wedstrijden en toernooien, daarvan heb ik er wel minimaal twaalf in het jaar”, legt ze uit. Techniek-, kracht- en wedstrijdtrainingen wisselen elkaar doordeweeks af.
“Op donderdag volg ik een regiotraining in Nijmegen, alle andere trainingen volg ik bij mijn club in Arnhem. Al met al is het een pittig traject, maar ik vind het leuk om te doen.”

Titel
“Mijn ticket voor deelname aan het nationaal kampioenschap heb ik behaald door eerst districtskampioen Midden-Nederland te worden”, legt Eggenhuizen haar route naar de gouden medaille in Hoogeveen, waar het NK gehouden werd, uit. “Op de dag van het NK was ik niet echt zenuwachtig, maar ik had er vooral heel veel zin in. Toen ik mijn eerste partij won, zat ik goed in de wedstrijd. De volgende wedstrijden won ik ook, en voordat ik het wist stond ik in de finale.”
Daarin nam ze al snel een voorsprong. “Na drie minuten judoën en door mijn voorsprong op punten was ik Nederlands kampioen. Samen met mijn coaches en team hebben wij mijn gouden medaille gevierd.”

Verwachting
Dat was meer dan de judoka vooraf had verwacht. “Ik had zeker niet verwacht Nederlands kampioen te worden.”
In haar categorie was ook een groot aantal concurrentes, in totaal deden er 26 judoka’s mee in de klasse die Eggenhuizen won. “De leukste reactie na mijn titel? Dat weet ik niet precies, maar toen ik van de mat af liep, liep ik zo in de armen van mijn trainer en gaf hij mij een dikke knuffel.”

School
De Didamse gaat in Doetinchem naar school. “Ik zit op het Houtkamp College en daar heb ik op school een topsportstatus. Dat betekent dat je net iets gemakkelijker vrij kunt krijgen voor wedstrijden en trainingen.”
Ze heeft niet met haar medaille lopen pronken op school. “Ik vind het nooit zo fijn als er over wordt gesproken. Sommige leerlingen hadden het op sociale media gezien, die spraken me aan en vonden een Nederlands kampioen best wel bijzonder.”

Worp
Haar favoriete judoworp is de Harai-Goshi-techniek, ook wel een heupveeg genoemd. “Vrouwen hebben vaak wat bredere heupen, bij deze worp zet je die tegen elkaar en gebruik je je de heup als scharnier om de tegenstander te gooien.”
Met haar 14 jaar heeft Eggenhuizen nog een hele carrière voor zich. “Ik zou mijn kracht en snelheid de komende jaren nog wel willen verbeteren’, geeft de Didamse een inkijkje in de verbeterpunten die ze zelf ziet. “Ik kijk op YouTube ook best vaak filmpjes van judowedstrijden, daar leer ik dan op mijn beurt ook weer van.”

Buitenland
De vraag is of deze titel ook deuren opent voor buitenlandse toernooien. Eggenhuizen: “Die doe ik al. Ik ben namelijk al in Denemarken, België, Duitsland en Luxemburg geweest om toernooien te judoën.”
Maar haar ambities reiken verder, stelt Eggenhuizen tot slot. “Ik wil over tien jaar dolgraag op de Olympische Spelen staan.”