Judoka Nadiah Krachten hervindt het plezier

STOKKUM - Lichtpuntjes in de donkerste dagen van het jaar. Het is symbolisch voor judoka Nadiah Krachten uit Stokkum die een moeilijk jaar achter de rug heeft. Van blessure naar blessure, ze verloor het plezier in het judo. Stoppen met topsport werd een reële optie, maar hoe donkerder het buiten werd, hoe meer licht Krachten de laatste periode zag. Afgelopen weekeinde was het NK judo in Almere. Krachten eindigde er dan weliswaar net naast het podium, maar daar op dat NK acteren, was al een zege op zich.

Door Remko Alberink

In Almere kreeg Krachten de bevestiging dat ze er nog toe doet op de tatami. Aanvankelijk wilde ze tonen dat ze fit genoeg was voor het draaien van zo’n evenement. “Maar als ik daar eenmaal sta, wil ik ook winnen”, legt ze na terugkomst van het NK uit. “Mijn eerste reactie is dan ook dat het een teleurstellend toernooi was, maar misschien ben ik daarbij ook wel te streng voor mezelf. Het is nu kort naar het toernooi, ik moet er ook nog over praten met de mensen om me heen.”

NK
Het begin van het toernooi verliep goed in de klasse tot 63 kilogram. “De eerste twee partijen won ik, maar in de halve finale stond ik snel op een achterstand. Uiteindelijk verloor ik die wedstrijd.”
In de strijd om het brons kwam Krachten net te kort, waardoor ze haar rentree op de judomat niet kon larderen met een medaille, iets dat een prestatie toch zichtbaar maakt. “Erg jammer, want ik weet wat er qua judo inzit, dat zeggen mijn trainers ook.”

Donker
En toch zijn het lichtpuntjes voor de 25-jarige Krachten, naast haar sport werkzaam bij Topsport Gelderland. Want ze heeft simpel gezegd een verdomd moeilijk (judo-)jaar achter de rug.
“In 2024 ben ik geopereerd aan mijn schouder, daarvan was ik begin 2025 nog herstellende”, licht ze haar blessurelijst toe. “Toen ik in maart wilde judoën, bleek dat ik nog pijn had in die schouder en het wat meer tijd nodig had. Iets verder in mijn herstel werd ik in Spanje aangereden en liep ik daardoor een voetblessure op, daar kon ik toen amper op staan.”
Maar Krachten is geen opgever. “Daar heb ik nog wel mee meegedaan aan een toernooi in Spanje, maar achteraf kun je je afvragen of dat verstandig is geweest.”

Plezier
Het leverde in ieder geval wéér een nieuwe revalidatieperiode op. “Langzaamaan ging dat beter met die voet, maar op het volgende evenement bleek dat al die opeenvolgende blessures me mentaal leeg hadden getrokken. Ik was het plezier in het spelletje kwijtgeraakt en had nog onvoldoende honger naar de judomat.”
Krachten overwoog dan ook te stoppen. “Dat was lastig, want als je met tegenzin naar de training gaat en je met pijn op de mat staat, dan voel je je simpelweg niet vrij.”
In de zomer nam ze daarom zes weken afstand van het judo en overdacht ze haar situatie. “Toen besloot ik door te gaan, maar raakte ik vervolgens aan de elleboog geblesseerd, aan een van de banden. Dat was echt wel het dieptepunt van afgelopen jaar, toen overwoog ik echt om de handdoek te gooien.”

Be wijsdrang
Maar sportvrouw als ze is, Krachten stond ook nu weer op. “Het lijkt wel een soort van bewijsdrang, maar dan voornamelijk voor mezelf. Sinds oktober gaat het nu beter met me. De focus is nu de komende periode eerst om gewoon maar eens heel te blijven.”
De Stokkumse, meerdere keren per week trainend op Papendal en ook bij judoschool Kenamju in Haarlem, is bezig het plezier te hervinden, en merkt dat ze op de goede weg is. “Alleen al het pijnvrij weer kunnen trainen, dat is zo’n fijn gevoel.”
Ze pretendeert er nog niet helemaal te zijn, maar de lach is terug op het gezicht van Krachten/ Het bloed kruipt echter waar het niet gaan kan en eenmaal op de mat in Almere, wilde Krachten dan zo graag bewijzen dat ze er nog steeds toe doet in de judowereld. “Ik wil het zo graag laten zien, daarom voelt die vijfde plaats als een teleurstelling.”

2026
Kijkend naar komend kalenderjaar wil Krachten de lijn van de laatste weken doorzetten. “Er is in januari een olympische trainingsstage waar ik aan mee ga doen en eind januari is er in Sofia een European Open”, legt de Stokkumse uit. “Op dat soort toernooien heb ik in het verleden al drie keer een medaille gehaald. Die ga ik het komende half jaar judoën, ik moet weer helemaal opnieuw beginnen om me weer voor de grotere evenementen te kunnen plaatsen.”