In het spoor van Melissa: ‘Veel intenser dan thuis op de bank’

ZELHEM - De Winterspelen zitten erop, ook voor Robin en Rita Peperkamp. Met een luxe camper trokken zij naar Italië om het olympisch avontuur van hun snowboardende dochter van dichtbij mee te maken. Weer thuis in Zelhem blikken de twee nu terug: ‘Melissa heeft er alles in gegooid, dat is voor ons goud waard.’

Door Luuk Stam

In het publiek daar onderaan de snowboardpiste in Livigno, daar dachten ze het allemaal. Die tweede run die Melissa Peperkamp (21) tijdens de kwalificatie van de olympische slopestyle neerzette, die moest welhaast voldoende zijn voor een finaleplek. Toch besloot de jury die zondagmiddag (15 februari) anders. Het werd plek dertien, ze kreeg nét niet genoeg punten om de eindstrijd aan te mogen gaan. “En het is en blijft een jurysport”, verzucht moeder Rita. “Zelfs bij de coaches van de andere landen was de verbazing groot. Zo van: hoe dan? Ik was er wel een beetje ziek van, vond het héél jammer.”

Tussen de beide slopestyle-kwalificatieruns door was er nog kort telefonisch contact geweest tussen de Zelhemse snowboardster in de lift omhoog en haar ouders, beneden. “Nog even een oppepper”, vertelt vader Robin. “Ze klonk heel enthousiast, was vastbesloten om er in die tweede run vol voor te gaan. Hoe ze vervolgens alles goed landde, hoe ze het uitstraalde, dan denk je: ze heeft ’m binnen. Uiteindelijk doe je er niks aan. Vanuit Team NL is nog wel om opheldering gevraagd bij de jury, maar er kwam geen uitleg. Dat is wat we vaak zien. Als die punten eenmaal gegeven zijn, dan komen ze daar niet op terug.”

Veerkrachtig
Aan het eind van die olympische dag was er de ruimte om samen te eten. Bij dochter Melissa overheerste het ongeloof. “Dat is ook het leven”, stelt haar moeder. “Je moet wel heel erg veerkrachtig zijn om met zoiets om te kunnen gaan. Dat is ze, gelukkig. Maar dit heeft haar echt wel even pijn gedaan. Ze wil het er ook niet meer over hebben. Al kijkt ze tegelijkertijd met trots terug op dit hele avontuur. En terecht.” Vader Robin voegt toe: “Wat ik sterk vind, is dat ze het zelf goed kan verwoorden, in de interviews. Ze doet niet aan toneel. Ze vertelt het zoals het is, zoals ze het echt voelt. Dat is heel mooi.”

Haar ouders waren niet de enige bekenden in het publiek, ook de achterburen waren naar Italië gekomen. Net als een goede vriend van Peperkamp. En er was meer oranje support. “Ik moet wel zeggen dat het minder druk was dan dat ik had gedacht”, stelt vader Robin. “Zeker bij de big air-kwalificatie was er niet al te veel publiek. Wel was er een grote groep van een bedrijfsuitje, die heel de Winterspelen afging. Een man of dertig, met allemaal oranje mutsen en sjaals, die Melissa dan ook staan aan te moedigen, dat is hartstikke mooi.”

Hij en zijn vrouw zijn nuchter van karakter. Allebei zien ze ergens nog altijd hun dochter die als klein meisje op een snowboard stapte en tot op de dag van vandaag vooral haar passie uitleeft. “Maar als ze dan daarboven klaarstaat, dan vind je het wel ontzettend spannend”, stelt haar vader. “Je ziet het ook terug op filmpjes, Rita stond letterlijk te trillen.” Moeder Peperkamp knikt: “Ja, zoiets is niet goed voor je hart. Je beleeft het gewoon veel intenser dan thuis op de bank, simpelweg omdat je er heel dichtbij bent. Voor Melissa was het wel erg fijn, waardevol dat wij er waren.” Haar man vult aan: “Wij waren een anker voor haar.”

Een aandenken in huize Peperkamp. Voor dochter Melissa waren het haar tweede Winterspelen, ook vier jaar terug in Peking was de snowboardster er al bij. 

Stond erop
De camper waarmee Robin (50) en Rita (51) Peperkamp richting Italië gingen, die regelde hun dochter hoogstpersoonlijk. “Want ze stond erop dat wij erbij zouden zijn”, vertelt haar vader, die zelf in eerste instantie nogal was afgeschrikt door de torenhoge prijzen voor appartementen rondom Livigno in de weken van de Winterspelen, tot ruim boven de 300 euro per nacht. Hij speelde dan ook al met het idee om thuis te blijven, om hier net als vier jaar terug tijdens de Winterspelen in Peking – waar de Zelhemse snowboardster ook al bij was – een ‘Holland Huis’ te creëren. “Met de buurt kijken, dat was toen heel gezellig.”

Een camperverhuurbedrijf in Hengelo bleek echter wel open te staan voor een samenwerking. Het maakte de baan vrij voor twee weken winterkamperen. Vader en moeder Peperkamp maakten er een roadtrip van, bezochten de Oostenrijkse hoofdstad Wenen, zochten in dat land een schoolvriend op en vonden in Italië een camping op amper 5 kilometer van de olympische pistes. “Daar stonden heel veel ouders van deelnemers, het was één grote familie”, vertelt moeder Rita. “Al leef je wel in je camper”, voegt haar man toe. “Het was rond de -8 graden.” 

Van de rest van de Winterspelen kregen ze niet veel meer mee dan wat nieuwsberichten op de telefoon of een toevallige blik op televisiebeelden in een plaatselijke kroeg. Het evenement speelde zich dan ook nogal verspreid door het land af, Milaan ligt op zo’n 400 kilometer rijden van Livigno. Maar ook de kaartjes voor de onderdelen in het wintersportoord zelf waren flink prijzig, een ticket voor de olympische boardercross-finale bijvoorbeeld: 230 euro. De ouders van Melissa Peperkamp lieten het aan zich voorbijgaan.

Schep bovenop 
Waar de twee uiteraard wel bij waren, dat was de big air-kwalificatie in het openingsweekend. Die zondag (8 februari) kwam het aan op de derde run, waarin hun dochter besloot om niet voor een ‘1080’ (drie rotaties), maar als één van de weinigen voor een ‘1260’ te gaan, een sprong met drie en een halve rotatie. Vol risico, in een ultieme poging de finale te halen. De landing was nét niet goed. “Maar dat ze er op dat moment onder die druk zo’n schep bovenop durft te doen om te laten zien wat ze kan, daar heeft ze voor mij echt mee gewonnen”, stelt moeder Rita. “Daar heeft ze alles in gegooid, voor ons is dat goud waard.”

Deze week keert de snowboardster zelf terug naar huis. Niet voor heel lang, want eind maart staan alweer de afsluitende wereldbekerwedstrijden in Oostenrijk en Zwitserland op het programma. En de volgende Winterspelen? “Ze wil er nog twee doen”, klinkt het bij haar moeder. “Over vier jaar is het in Frankrijk. Als Melissa dan opnieuw gekwalificeerd is, gaan wij weer met een camper die kant op, het was echt heel leuk.” Hun dochter hoopt af te kunnen sluiten in 2034, dan zijn de Winterspelen in Salt Lake City. Vader Robin: “Dat wordt voor ons dan wellicht een mooi reisje met een Amerikaanse camper.”