‘Ha meneer, gaat u maar naar binnen’

DOETINCHEM/VARSSEVELD - Hij staat bekend als de ‘afvalheld van Varsseveld’, is behoorlijk creatief en heeft een grote passie voor liften. Michel Kempers (52) is maandelijks een dag actief als liftboy in het Medisch Spectrum Twente (MST) in Enschede en heeft onlangs een dag de lift bediend in het Slingeland Ziekenhuis in Doetinchem. “Het is vandaag goed bevallen”, concludeert Michel na afloop.

Door Walter Hobelman

Michel is licht verstandelijk beperkt en is van kinds af aan al ‘helemaal gek van liften.’ Hij legt uit waarom: “Dat je in een kleine ruimte stapt, die je vervolgens transporteert naar een andere verdieping. Dat vond ik altijd heel bijzonder.”

Fascinatie
Zijn fascinatie gaat ver, maar ook zijn kennis over liften, de techniek, de verschillende soorten en merken en de voor- en nadelen van het ene liftsysteem ten opzichte van het andere zijn voor hem geen geheim. Voordat hij de lift in het Slingeland bedient, praat hij eerst een tijdje met directeur Otwin van Dijk.

Een interessant en leerzaam gesprek waarin Otwin een lesje krijgt over tractieliften, hydraulische liften, telescopische deuren en het belang van een goed bedieningspaneel. Volgens Michel is een goede lift er één waarbij voldoende tijd is om in- en uit te stappen. Otwin en Michel discussiëren even over een enkele of dubbele telescopische deur. Een dubbele werkt sneller, want dan komen er twee deuren die allebei een helft van de opening afsluiten. Een enkele deur moet die hele afstand alleen afsluiten en dat duurt langer volgens Michel. “Maar is wel goedkoper, want dan heb je maar één deurmotor nodig in plaats van twee.”

Liftboy als visitekaartje
Het beroep van liftboy is een verantwoordelijk beroep, dat niet veel meer voorkomt, weet Michel. “Maar dat is best jammer, want een goede liftboy is een mooi visitekaartje voor een ziekenhuis.” Vriendelijk zijn voor alle mensen, dat is de belangrijkste eigenschap die een liftboy moet hebben, zegt Michel. Ook is het belangrijk om de aandacht bij het bedieningspaneel te houden. “Helpen met instappen, dat is niet mijn taak. Ik moet zorgen dat de deuren niet te snel dichtgaan en dat er geen mensen klem komen te zitten.”

In zijn rode liftboypak voelt hij zich gewaardeerd en is hij zichzelf. Dat hij op Abeltje lijkt, het personage uit het bekende kinderboek van Annie M.G. Schmidt, is hem bekend. “Maar die deed iets wat hij niet mocht doen: op de groene knop drukken. En dat had vreselijke gevolgen”, weet Michel. Otwin van Dijk is blij te horen dat de liften in het Slingeland geen groene knop hebben. “We hebben onze liften nog anderhalf jaar nodig”, zegt hij tegen Michel. “Dus hou de boel alsjeblieft nog even heel.”

Hoffelijkheid
Klantvriendelijkheid lijkt hem met de paplepel ingegoten. Op uiterst vriendelijke wijze begroet hij bezoekers die van de lift gebruik willen maken. ”Hallo meneer, gaat u maar naar binnen, naar welke verdieping moet u?”, zegt hij tegen zijn eerste ‘klant’. En tegen een andere bezoeker: “Hallo meneer, ik ben uw liftboy, waar kan ik u heen brengen?” Deze bezoeker hoeft eigenlijk niet naar boven. Hij wacht op zijn kleinzoon, Viggo Korendijk. “Hij voetbalt bij De Graafschap in het O16 elftal”, vertelt de zichtbaar trotse opa Jacques Jansen. Voor een foto met Michel stapt hij echter graag even in de lift.

De bezoekers genieten zichtbaar van de hoffelijkheid. Het enthousiasme en de vakkundigheid van Michel. Op de vraag of hij wel eens fooien krijgt, zegt hij: ”Dat kan niet, want ik heb geen zakken in deze broek zitten, dus waar moet ik dat geld dan laten? En het hoeft ook niet, het is mijn werk en een gratis service van het ziekenhuis.”

Liftboy Michel Kempers uit Varsseveld samen met opa Jacques Jansen die op zijn kleinzoon wacht. Foto: Roel Kleinpenning 

Geen speelgoed
Het allerleukste vindt Michel het dat hij inmiddels in verschillende plaatsen als liftboy heeft gewerkt. Naast het MST in Enschede en het Slingeland is Michel ook een keer in het stadhuis van Den Haag actief geweest. “Maar toen werd ik weggestuurd door een beveiliger. Liften waren geen speelgoed zei die man. Terwijl ik toen wel mijn liftboy uniform aanhad.” Na de geweldige dag in Doetinchem schrijft Michel op zijn Facebook pagina “En nu nog het SKB in Winterswijk. Liftboy zijn in drie ziekenhuizen, dat zou wat zijn!”

Op de vraag van Otwin van Dijk wat Michel zou doen als de lift plotseling stopt, komt een helder antwoord. “In elk geval niet zelf in paniek raken. Een liftboy moet dan juist de rust bewaren en mensen op hun gemak stellen. Ondertussen druk ik dan op de noodknop, dan komt er vanzelf hulp op gang.” Als het een tijdje duurt voordat het probleem is opgelost, weet Michel wel wat hij kan doen. “Moppen vertellen, daar ben ik goed in.”

Voordat Michel als liftboy in het Slingeland aan de slag ging, heeft hij een verkennend onderzoek gedaan en een rondleiding gehad. “Daarbij heb ik gelet op hoe de deuren opengaan, hoeveel mensen er in een lift mogen en waar de verschillende liften zijn. Ook heb ik even gekeken welk merk liften er in het ziekenhuis zijn en heb de bedieningspanelen bekeken.” Wat Michel jammer vindt is, dat er maar twee verdiepingen en een souterrain zijn in Doetinchem. “In Enschede kan ik hoger. Dat is leuk, want dan ben ik wat langer onderweg en kan een praatje maken met de mensen in de lift.” Hij is blij te horen dat het nieuwe Slingeland Ziekenhuis meer verdiepingen krijgt. “Daar ben jij als liftboy ook weer welkom”, belooft Van Dijk. “Ik zie nu hoe leuk mensen het vinden. Dat vind ik belangrijk, dus we gaan je zeker vaker vragen.”

Geen bestemmingsbesturing
Op zijn Facebook pagina schrijft Michel ‘s avonds over zijn ervaringen van de dag: ”Niks te klagen over het aantal bezoekers die ik in de lift heb gehad. Het was best even spitsuur af en toe. Beter zo, dan dat je even niets te doen hebt.” Voor het nieuwe Slingeland heeft hij een wens. ”Ik hoop dat de liften daar een normale besturing krijgen en geen bestemmingsbesturing. Bestemmingsbesturing betekent dat je van buiten al intoetst waar je heen wilt. Daar kan een liftboy dus niks mee.” Otwin van Dijk weet dus waar hij op moet letten.

Facebookpagina: Michel Kempers