Omloopsnelheid
Snelheid houdt de mens al sinds zijn ontstaan in de ban. Het begon met de loopsnelheid als pure noodzaak om te overleven. Ook in mijn tijd op de basisschool, volgens mijn kleinkinderen het stenen tijdperk, had de leerling die het hardst kon lopen een zekere status. Als kind had je er plezier in om hard te lopen. 's Avonds als het schemerde leek het nog harder te gaan. Je wist dat het niet waar kon zijn, je stond er bij wijze van spreken niet bij stil, maar het gaf een geweldig gevoel.
Versnelling geeft de meeste mensen ook een kick en hoewel ik niet meer wil vliegen, moet ik toegeven dat de start bij het opstijgen van een vliegtuig mij altijd een plezierig gevoel van opwinding bezorgde.
Autoreclames geven graag de cijfers over de acceleratie weer. Van 0-100 km in -tighonderdste seconden. Dat schijnt in sommige kringen ook status op te leveren. Of de snelheid op een E-bike ook status verwerft, geloof ik niet, maar zeker is wel dat de gemiddelde snelheid van E-bikers een stuk hoger is dan die van de ‘ouderwetse' fietser. Die gewone fietser zou eigenlijk beter in deze tijd van energieschaarste passen, maar tegen de snelheidsmanie van de mens is niets opgewassen.
Tegenwoordig moet alles sneller en harder. Dit keer komt het niet vanuit onszelf, maar het wordt ons ongemerkt opgelegd. Reclames doen de mens op subtiele wijze geloven, dat het leven aangenamer verloopt als het op volle snelheid ligt.
In sommige quizzen zijn de vragen heel eenvoudig. De kunst bestaat er dan uit om het antwoord razendsnel te geven met een leuk piepje als beloning. Allemaal gelukkig alleen stompzinnig, maar verder onschuldig.
Geleidelijk aan begint die snelheidsdrang zich tegen ons te keren. Denk aan de hoge omloopsnelheid van ideeën en politieke partijen, die het steeds moeilijker maken het land naar behoren te besturen, omdat er geen tijd meer is om ergens bij stil te staan. Nu blijkt dus ook de omloopsnelheid van wethouders aan acceleratie onderhevig.
Wat de werkelijke achtergronden zijn blijft beperkt tot ingewijden, maar naar het schijnt speelt de visie op het plan voor de Groenloseweg hier ook een rol.
Wat is daar globaal gezien aan de hand?
De snelheden op de Groenloseweg beginnen gevaarlijke vormen aan te nemen. De maximum toegestane snelheid is 50 km per uur. De wens is uitgesproken om op deze toegangs- en uitvalsweg van Winterswijk de maximumsnelheid terug te brengen naar 30 km per uur.
Het traject beslaat 1 km. Rekent u even mee? Bij 50 km uur duurt het 72 seconden en bij 30 km 120 seconden om de afstand van rotonde naar rotonde te overbruggen. Een verschil van 48 seconden, waar velen niet mee konden leven! Het project bracht ook nog een aanzienlijk kostenplaatje met zich mee.
Tijd is geld, dat blijkt maar weer. Een beetje discipline bespaart een hoop geld.
Het paradoxale is dat ‘discipline' een vies woord is geworden in Nederland, terwijl toch bekend is dat tijd=geld stinkt.