Als liefde gewoon liefde mag zijn
Het zal zo ongeveer 1976 zijn geweest, toen ik naar mijn moeder ging en vroeg of ze even tijd voor me had. “Mam, ik moet je wat vertellen. Ik denk dat ik op mannen val. En nu we het er toch over hebben, ik geloof dat ik liever lange broeken draag dan jurkjes.” Mijn moeder omhelsde me en zei: “Kind, dat wist ik toch al lang. Wat fijn dat je me het nu zelf ook vertelt.”
Natuurlijk is dit niet gebeurd. Als je hetero bent, en als je je thuis voelt in het lichaam waarin je geboren bent, hoef je niet ‘uit de kast’ te komen. Hoef je geen uitleg te geven over je seksleven of over je kledingvoorkeur. Hoe gek is het dan dat we wel een half alfabet gebruiken om verschillende voorkeuren aan te geven.
Ik groeide op in de tijd van vrije liefde. Alles moest kunnen en dat voelde voor sommigen waarschijnlijk ook niet altijd fijn. Als je niet meedeed was je maar een burgerlijke preutse trut. Het was ook een tijd waarin grenzen overschreden werden. Die tijd volgde op een lange periode waarin 'anders' zijn betekende dat je, soms zelfs letterlijk, moest vechten voor bestaansrecht. Dat je moest fluisteren over wie je was en van wie je hield. Dat je een afweging moest maken tussen eerlijkheid en veiligheid. Een tijd waarin mannen broeken droegen en vrouwen rokken. Liefst tot over de enkel. Een tijd waarin vrouwen in de kerk links en mannen rechts zaten.
Vorige week stond in De Gelderlander het verhaal van Anna (31), die soms maanden wacht voor ze met iemand naar bed gaat. Ze wil eerst een diepere connectie voelen. Even dacht ik dat ik een post van de satirische website Nieuwspaal las. Ooit werd je voor slet of hoer versleten als je ‘nogal makkelijk’ seks had met verschillende partners. Moet je nu ook al uit de kast komen als het om je libido gaat? Weer een reeks letters erbij? Van a(-seksueel) tot z(e lust er wel pap van). Lieve mensen, doe toch gewoon waar je je goed bij voelt met de personen bij wie je je goed voelt.
Er is pas een inclusieve samenleving als het niet meer nodig is dat mensen zich verantwoorden voor wie ze zijn, met wie ze seks hebben en hoe vaak. Je kunt wetten maken die zeggen dat iedereen gelijk is, de praktijk is weerbarstiger. Als je anders bent heb je nu nog steeds te maken met opgetrokken wenkbrauwen, ongepaste grappen en zelfs openlijke scheldpartijen. En de wereld om ons heen wordt helaas steeds minder tolerant.
Pas als het niet meer nodig is om jezelf te verantwoorden, pas als liefde gewoon liefde mag zijn, ontstaat er echte acceptatie.