Na 25 jaar stopt Mariane Westerop bij de Kringloop: ‘Nu fiets ik gewoon weg en zie wel waar ik uitkom’
Maatschappij‘S-HEERENBERG – Na bijna een kwart eeuw trouwe dienst neemt Mariane Westerop afscheid van Kringloopcentrum ‘De Liemers’ in ‘s-Heerenberg. “Het weer wordt mooier en ik wil nu tijd voor mezelf, bijvoorbeeld om te fietsen. Dat had ik graag samen met mijn man had ik dat graag samen gedaan, maar hij is er niet meer. Toch doe ik het. Hij beschermt me wel.”
Door Karin van der Velden
Afgelopen dagen zat ze al op de fiets, gewoon op pad, langs plekken vol herinneringen: Door Greffelkamp, de lange laan met knotwilgen. “Ik kwam langs plekjes waar ik met mijn man heb gezeten. Of met mijn tweelingzus, die ook al is overleden.”
In januari of februari begon het te kriebelen. “Ik dacht: ik moet nu gaan doen wat Hans en ik samen van plan waren.” Mariane werkte nog twee dagen per week in de Kringloopwinkel. “Als ik alleen ben, voel ik Hans bij me. Hij praat tegen me: ‘Marian, doe rustig aan.’ Daar luisterde ik nooit naar toen hij nog leefde, maar nu vind ik het heerlijk onderweg op de fiets.” Haar schaterende lach klinkt als ze het vertelt.
Van vrijwilliger tot leidinggevende en weer terug
Mariane begon ooit als vrijwilliger bij de winkel, in 2003 kwam ze officieel in dienst. Bijna 25 jaar heeft ze zich voor de Kringloopwinkel ingezet. “En te bedenken dat ik gewoon bij Hengelder in Zevenaar naar binnen liep.” Ze werkte eerder in de zorg, maar toen dat niet meer ging, wilde ze niet zomaar afgekeurd worden. De Kringloop werd haar nieuwe plek. “Je komt daar echt álle soorten mensen tegen. Van zwervers tot mannen die vrouwenkleren komen kopen. En mensen die kak kunnen zijn, maar die zijn het meestal niet.”
Ze groeide door naar leidinggevende, en toen haar dochter Anita – ook ooit vrijwilliger tussen de opvoeding van haar kinderen door – het overnam, ging Mariane zelf weer vrijwilligen.
Slingers, verhalen en herinneringen
De winkel is versierd met slingers, bij de deur hangt een poster die duidelijk maakt dat het hier de laatse dag is voor Mariane. Vrijwilligers komen binnen om met koffie en vlaai afscheid te nemen. “Tijdens corona dachten we even: dit is het einde van de winkel. Maar dankzij de vrijwilligers zijn we blijven bestaan.”
En dan waren er nog die bijzondere vondsten. “We dachten een echte Van Gogh te hebben! Bleek ‘t een nepperd. Laatst hadden we weer een prachtig servies. Voor twee kwartjes kan iemand helemaal gelukkig worden.”
Soms lijkt het leven Mariane zelfs kleine knipoogjes te geven. “Hans en ik trouwden jong en hadden elk een spaarpotje: een mannetje en een vrouwtje. Deze week kwam het mannetje weer binnen in de winkel. Dat kan toch geen toeval zijn?”
Schilderen en loslaten
Naast fietsen is schilderen een grote hobby. Mariane maakt aquarellen van alles wat je in de natuur tegenkomt. “Vogels, bomen, herten… Eentje hangt bij mijn fysiotherapeute in de behandelkamer, de rest heb ik allemaal zelf bewaard.”
Of ze nog vaak bij de Kringloop te vinden zal zijn? “Misschien neem ik eerst wat afstand, maar later kom ik vast wel eens langs voor een kop koffie.” Ze hoopt dat er nieuwe vrijwilligers bijkomen. “We zijn nu met zes, negen zou mooi zijn. Je moet gewoon de stap zetten. Hier word je weer mens.”
Maandag is Mariane jarig. Ze viert het op haar manier: op de fiets, onderweg naar een nieuwe fase in het leven. “Ik zie wel waar ik uitkom.”