Probleemwolven en blindengeleidehonden

Afgelopen week kwamen er twee voor mij belangrijke berichten in de landelijke media. Probleemwolf Bram werd afgeschoten en de gemeente Ermelo organiseert een informatiebijeenkomst voor blinden en slechtzienden over de gevaren van wolven. Eind november werden inwoner Marloes haar geleidehond Toto geconfronteerd met een wolf. Die wolf loopt in Ermelo in de buurt van van Bartiméus, een zorghuis speciaal voor mensen met een visuele of auditieve beperking.

Toto komt van DCN Geleidehonden, de school in Kilder waar ik actief ben als (vrijwillig) pupcoach. Ik luisterde haar verhaal in de podcast Geleidewolf (makkelijk te googelen) en werd er emotioneel van. Ik kan me nauwelijks voorstellen hoe beangstigend het moet zijn om te weten dat gevaar letterlijk op de loer ligt, maar je daar letterlijk geen zicht op hebt.

Het woord probleemwolf vind ik vreselijk. De problemen met de wolf worden veroorzaakt door de mens. Als dierenliefhebber respecteer ik elk dier en ik had ‘Bram’ zeker een ander einde gegund. Hoewel mensen zich opgelucht voelen, zal niemand vol vreugde zijn over zijn dood. Het is een idiote gedachte dat een jager met plezier een dier doodt. Het afschieten van een dier geeft een dubbel gevoel.

Probleemmensen bepalen dat een wolf belangrijker is dan de veiligheid van anderen. Belangrijker dan de veiligheid van schapen en andere dieren die achter een hek worden opgesloten. “Het is de natuur, dat ze verscheurd worden door de wolf.” Belangrijker dan de veiligheid van kinderen en kwetsbare groepen als blinden en slechtzienden. “Dan moeten ze maar wegblijven uit de gebieden waar de wolf zich gevestigd heeft.” Het is belachelijk om te denken dat je wolfwerende maatregelen kunt nemen.

De dood van Bram zorgt weer voor verdeeldheid. De Partij ‘tegen’ de Dieren wil van de minister weten: “Wat ging er door u heen toen u kennisnam van het bericht van provincie Utrecht dat op de Utrechtse Heuvelrug een wolf is doodgeschoten?” Het gaat echt te ver om zulke persoonlijke vragen te stellen. De minister en de mens moet je hier scheiden. Als mens mag je gevoelens hebben die soms misschien zelfs tegenstrijdig zijn met de taak die je als minister hebt uit te voeren om het algemeen belang te dienen. Die gevoelens gaan niemand wat aan.

Een samenleving die dieren wil beschermen, maar daarbij de veiligheid en waardigheid van kwetsbare mensen uit het oog verliest, raakt uiteindelijk precies dat kwijt wat ze wil koesteren: menselijkheid.