Vuurwerkvrij?

De fascinatie blijft. Zoals elk jaar zijn we met oud en nieuw om middernacht naar buiten gegaan om te kijken wat er allemaal weer in de lucht wordt geschoten. Dat is veel en spectaculair. Duizend bommen en granaten!
Zou het verbod om vuurwerk af te steken volgend jaar echt van kracht worden? En zo ja, verandert er dan veel?
Nee, het zal hooguit minder worden. Iets wat al jaren diep verankerd is in een samenleving krijg je er niet zo snel uit. Dat heeft z’n tijd nodig. Denk aan roken. Het heeft vele jaren geduurd voordat de sociale acceptatie afnam en de roker een paria werd. Datzelfde geldt voor rijden onder invloed. Nu word je met de nek aangekeken als je dat doet, vroeger werd daar niet zo moeilijk over gedaan.
Dus zal het nog wel even blijven donderen en bliksemen. Er zijn nog een paar redenen waarom de huidige situatie niet gauw zal veranderen. De overheid mag dan wel de vuurwerkverkoop aan banden leggen, er is een groot illegaal circuit. Daarnaast kun je bij onze ooster- en zuiderburen gewoon vuurwerk kopen. Vlak over de grens, in Elten, staan eind december altijd lange rijen. Niet alleen op de snelweg maar ook voor een pand op een klein industrieterrein waar licht- en knalvuurwerk voor schappelijke prijzen te koop ligt.
En last but not least, wat te denken van de handhaving, van controle op naleving van de nieuwe vuurwerkwet? Dat is ondoenlijk voor agenten en boa’s. De politie heeft tijdens oud en nieuw haar handen vol aan allerlei incidenten, die soms volledig uit de klauw lopen. Je zou maar op pad moeten op zo’n avond, je gaat wel naar een soort oorlogsgebied. Voor hulpverleners, maar ook voor partners en verwanten een vreselijk vooruitzicht.
Dus zijn we voorlopig nog niet af van de vuurwerk-ellende. Want ondanks mijn fascinatie – kan me de opwinding nog herinneren van de tijd dat ik als tiener met vrienden door de straten zwierf, gewapend met rotjes, kanonslagen en gillende keukenmeiden - zit ik al jaren in het anti-vuurwerk kamp. Om diverse redenen. Zo gaat het lawaai van de steeds harder klinkende knallen (Cobra’s) me steeds meer tegenstaan. De verontreiniging van het milieu is ook een factor net als de rellen, waarbij jongeren, vaak onder invloed van drank en drugs, hulpverleners met vuurwerk bestoken.
Maar het meest stoort me de ellende voor de dieren. Die hebben er echt last van. Een van mijn honden, een herder, was totaal panisch als het geknal begon. Er bleef niets van haar over. Ze kroop bij me weg en keek me aan met blik alsof ze wilde zeggen ‘Baas doe er wat aan’. Tja, dat wilde die wel, maar wat?
Het zal een kwestie van de lange adem worden voordat de nationale volkssport tot normale proporties is teruggebracht. Pas als een groot deel van de samenleving het niet meer accepteert zal het geknal geleidelijk verdwijnen en oud en nieuw voor iedereen weer een feest zijn.