Heilige Antonius

Een zaterdagmorgen in januari. Na een kort bezoek aan de garage en supermarkt kom ik thuis en wil mijn mobieltje uit de binnenzak halen. Echter, ik grijp in het niets. Nee hè, godver, het zal toch niet....maar het is wel zo. Ik had de rits van de binnenzak niet dichtgetrokken, dus is hij eruit geglipt. Stom, stom, stom.

Aanvankelijk reageer ik vrij rustig maar een complicerende factor is dat mijn vrouw in Duitsland is en ik dus niet haar telefoon kan gebruiken om mijn apparaat op te sporen. Dus ga je je gangen na, waar ben ik geweest, in welke kamers van het huis, waar bij de garage, waar in de winkel. De zoektocht levert niets op. Wat nu?       

Ik besluit de hulp van een tennisvriend in te roepen. Hij is gelukkig thuis. Samen gaan we naar mijn huis waar hij m’n nummer in toetst. Geen ringtone, nergens, hij gaat zelfs helemaal niet over. Zou die gestolen zijn? Nee, in Amsterdam misschien  maar niet in Beek. Het zweet breekt me uit, langzaam begin ik te panikeren want wat is de moderne mens zonder mobieltje? Een verschoppeling, een verworpene der aarde.

In dit soort gevallen riep de moeder van mijn kameraad, zo vertelde hij me, altijd de hulp in van de heilige Antonius, een Italiaanse prediker uit Padua uit de 12e eeuw, die beroemd is om het terugvinden van verloren spullen. Hoewel ik hier absoluut niet in geloof doe ik toch in stilte een beroep op de heilige Antonius en geloof het op niet, hij heeft mijn gebeden verhoord.

Want na een nieuwe rondgang langs genoemde locaties - ik had de moed al bijna opgegeven - zegt een meisje bij de kassa op nuchtere toon: “Ja, we hebben een mobieltje gevonden, een klein meisje had hem in de winkel zien liggen, hij ligt nu in het magazijn.”

Wat? Ik explodeer van vreugde en wil haar om de hals vallen maar dat zou als grensoverschrijdend gedrag uitgelegd kunnen worden, dus reageer ik onderkoeld met “Fijn zo, daar ben ik blij om.”

Zo’n voorval doet je beseffen hoe kwetsbaar we zijn zonder mobiel (internet of laptop). Is er een leven zonder voorstelbaar? Nauwelijks. We koekeloeren op het mobieltje thuis, op het werk, in de trein, auto, supermarkt, ga zo maar door. Oh wee, als we het apparaatje niet bij ons hebben, of erger, kwijt zijn, dan voelen we ons ontheemd, zijn we niet compleet.

Later hoor ik van mijn dochter dat je een app kunt installeren met de tekst ‘Zoek mijn I-phone’. Dat ga ik maar doen want mezelf kennende gaat dit nog wel eens gebeuren. Het zal bij een volgend maal een hoop stress schelen.

Enfin, u zult begrijpen dat ik vanaf dat moment een heel ander mens ben. Vroeger was geluk heel gewoon nu zit het ‘m in het terugvinden van een apparaatje. En dat allemaal dankzij die heilige Antonius, een geweldige man. Als tegenprestatie overweeg ik om rooms-katholiek te worden.