Van typemachine naar 24/7

Toen ik ooit als secretaresse begon, ging de correspondentie nog gewoon per post. Met mooi briefpapier, liefst met een watermerk. Dat moest je op tijd laten drukken en hoe meer vellen je bestelde, hoe goedkoper het werd. En dus lag er een flinke voorraad.

Als een bedrijf van naam veranderde of een nieuw logo kreeg, kon je dozen vol weggooien. Briefpapier, enveloppen met venster, zonder venster en natuurlijk de onmisbare compliment cards. Voor het versturen van een bijlage, met een korte krabbel. En als iets alleen ter informatie werd meegestuurd, stond er keurig: FYI. For your information.

Bij Schroevers leerde ik typen op een mechanische machine. F-j-f-j-f-j. Dat waren de eerste letters die je leerde, met een piano op de achtergrond, zodat je aanslag gelijkmatig was. Tegenwoordig zit er een verdikt streepje op die toetsen, zodat je ze blindelings kunt vinden. 

Achteraf gezien was het een rustige tijd. Als een brief niet op tijd aankwam, kon je de post nog de schuld geven. Voor spoedberichtjes was er de telex. Magisch vond ik het: gaatjes die in een papieren strook werden geponst. Even later was er de fax. Met thermisch papier dat in de zon langzaam helemaal donker werd. 

Bij mijn volgende werkgever maakte ik kennis met de computer. Ik herinner me nog een collega die niet snapte dat je een document eerst moest opslaan voor je aan een nieuwe begon. Dan legde ik uit: Je begint met een schone bladzijde, net als bij de typemachine. Die witte pagina verscheen echter ook als je iets te enthousiast op Enter drukte.

Het excuus om een klus even te laten liggen werd steeds kleiner. Nu komt alles 24/7 binnen op je telefoon, die je altijd bij je hebt.
23.00 uur: Ping. Mail.
23.05 uur: Ping. Appje: ‘Ik heb je een mail gestuurd.’
De volgende ochtend, 8.00 uur: Ping. ‘Heb je mijn mail al gelezen?’

Dus vooral niet per ongeluk op je telefoon kijken. Want als de blauwe vinkjes nog niet verraden dat je het bericht hebt gezien, kan iemand altijd nog in je contactinformatie controleren wanneer je voor het laatst online was. 

Soms verlang ik naar die begintijd van mijn carrière. Niet naar de typemachine. Wel naar het idee dat een bericht onderweg kon zijn. Dat je even moest wachten. Mijn werk kent geen negen-tot-vijfmentaliteit. Dat weet ik. Waarom voel ik me dan schuldig als ik op maandag uitslaap na een druk weekend?