Vrije handel mag niet ten koste gaan van onze boeren en dierenwelzijn

Het is niet uit te leggen. Onze boeren worden hier tot achter de komma gecontroleerd. Minder mest, minder bestrijdingsmiddelen, meer regels, meer administratie, meer kosten. En daar bovenop steeds strengere eisen voor dierenwelzijn: grotere stallen, minder dieren per vierkante meter, aangepaste vloeren, luchtwassers, noem het maar op. Elke dag veranderen de spelregels. 

Goede bedoelingen, maar alleen als ze wereldwijd van toepassing zijn! En dat is dus niet zo. Terwijl Nederlandse en Europese boeren kapotgeregeld worden, importeren we vrolijk vlees, soja en andere producten uit Afrika en Zuid-Amerika. Landen waar dierenwelzijnsregels vaak nauwelijks bestaan of slecht worden gehandhaafd. Goedkoper produceren, minder kosten, minder gedoe en vervolgens onze markt op. En daar moeten onze boeren mee concurreren. Dat is geen vrije handel, dat is een marathon starten met lood in je schoenen.

Neem het Mercosur-verdrag, dat vorige week niet de goedkeuring van het Europarlement kreeg (Nederland stemde overigens niet tegen..). Het verdrag moet de handel met Zuid-Amerika verder versoepelen. Mooie praatjes over economische kansen, ondertussen waarschuwen boeren al jaren dat het tegen Europese belangen ingaat. Zodra vlees de EU-grens overkomt, kijken we niet meer naar de omstandigheden waarin het vlees werd geproduceerd. Dat terwijl onze boeren goed voor hun dieren zorgen. Uit liefde, niet eens omdat het moet.

Uit onderzoek van RIVM en NVWA bleek vorige week dat geïmporteerde rozen resten kunnen bevatten van middelen die hier al jaren verboden zijn. Stoffen die schadelijk zijn voor mens, milieu én insecten. Onze telers mogen ze niet gebruiken. Het is gevaarlijk om met deze bloemen te werken en als consument mag je ze niet bij het GFT-afval gooien, maar moeten de uitgebloeide bloemen bij het restafval. Zo erg is het!

Waarvoor worden de boeren hier nou eigenlijk opgeofferd? Ze moeten innoveren, verduurzamen, investeren, inkrimpen, dieren meer ruimte geven en tegelijk financieel zien te overleven. En dat terwijl de politiek de deur openzet voor goedkope import die niet aan al die eisen hoeft te voldoen. 

Dit gaat niet over “boeren die geen regels willen”. Dit gaat over eerlijkheid. Over een gelijk speelveld. Over het serieus nemen van dierenwelzijn, milieu en gezondheid. Niet alleen binnen Nederland of de Europese Unie, dezelfde regels moeten gelden voor alles dat we importeren. Anders zijn die mooie normen niets meer dan symboolpolitiek.