Rosa van Doorn op zoek naar haar ‘nieuwe ik’

‘S-HEERENBERG - Het mountainbikeseizoen voor Rosa van Doorn uit ‘s-Heerenberg begon veelbelovend, maar nu zit Van Doorn al tien weken thuis, door haar team ‘on hold’ gezet wegens een groot eetprobleem. Nu neemt ze de tijd om zichzelf te herontdekken. Hier het openhartige en eerlijke verhaal van een mountainbikester ‘met een harde kop’.  

Door Remko Alberink

“Topsport is de grens opzoeken, maar ik ben er ver overheen gegaan. Het gewicht is in onze discipline heel belangrijk, maar ik durfde op een gegeven moment geen ei meer te eten”, stelt Van Doorn (25 jaar). “Dat terwijl gezonde vetten heel belangrijk zijn voor je lichaam.”

Cape Epic
Het seizoen voor de ‘s-Heerenbergse begon nog voortvarend. “Ik reed met een mountainbikester uit Namibië de Cape Epic in Zuid-Afrika. Op dag vijf stonden we zelfs tweede in het klassement, dat was boven verwachting. Cape Epic is de zwaarste mountainbikemarathon ter wereld.”
Maar toen sloeg het noodlot toe. “Ik maakte een foutje en kwam ten val. Ik stapte weer op, maar dertig seconden later merkte ik dat ik mijn voortanden miste en dat mijn knie helemaal open lag. Ze hebben me per helicopter naar het ziekenhuis gebracht, daar ben ik geopereerd. Na drie dagen mocht ik naar huis.”
Tijdens de revalidatie ging het mis. “Ik kreeg een behoorlijke infectie waar ik vervolgens een paar weken zoet mee was. Zoiets moet je niet onderschatten.”
Eenmaal hersteld reed Van Doorn supergoed in Spanje. “Daar snapte ik niets van. Hoe dat toch kon na zo’n periode zonder training. Een wereldbekerwedstrijd daarna eindigde ik vervolgens als tweede, dat was best goed.”
Het zijn ook de laatste sportieve wapenfeiten van dit seizoen, want Van Doorn wordt geconfronteerd met tegenslag, ernstige tegenslag. “Topsport is op het randje, en ik heb best een harde kop. Ik ben ook niet bang om die grens op te zoeken.”

Qua voeding heeft Van Doorn die grens dan overschreden. “Al vijf jaar heb ik een probleem met voeding. Signalen daarin heb ik te lang genegeerd. In algemene zin denken wij in de marathondiscipline dat hoe lichter je bent, hoe makkelijker je de berg opklimt. Daarin ben ik doorgeslagen. Ik had niet door dat ik een eetprobleem had. Alle focus is op herstel. Mijn doel is om te werken aan een gezond sterk lichaam die op een duurzame manier op het hoogste niveau kan presteren. Ik wil met trots mijn beste versie van mezelf worden, maar hiervoor moet ik eerst terug naar de basis.”
Van Doorn is nu niet meer bang om in de spiegel te kijken. “Je hebt eerst een fase van schaamte. De medische mensen van mijn team hebben me in juli op hold gezet. Geen wedstrijden meer dit jaar. Dit is de zwaarste periode uit mijn leven, ik zit nu al tien weken thuis, maar ik ga absoluut terugkomen.”
Kort gezegd erkent Van Doorn de problematiek, hetgeen het begin van de oplossing is. “Ik ben mezelf aan het herontdekken. Qua voeding heb ik begeleiding, maar ik praat ook wekelijks met een psycholoog hierover. Ik merk dat het me echt helpt. Ik voel me gezonder en meer in balans.”

Menstruatie
Van vrouwelijke topsportsters is bekend dat zware fysieke inspanningen gevolgen hebben voor de menstruatie. “Ik ben daar heel open over. Ik heb al zes jaar geen menstruatie meer. Destijds heb ik dat met een sportarts besproken, die zei dat dit wel weer terugkwam. Nu wil ik eerst een gezond lichaam, omdat ik weet dat je daarmee heel mooie resultaten kunt bereiken.”
Daarbij krijgt ze alle hulp van haar huidige team. “Ze helpen me waar ze kunnen en leggen totaal geen druk op me. Komend weekeinde ga ik naar Girona in Spanje, daar is een wedstrijd. Dan zie ik mijn teamgenoten even. Dat zal zwaar zijn, confronterend ook, maar ik vind het wel heel fijn. Ik heb een nieuwe routine en die wil ik testen. Af en toe is het ook goed om te ervaren dat je in het diepe wordt gegooid.”
Zoeken naar oorzaken, het is nu vooral zelfvertrouwen opdoen en plezier maken. Van Doorn: “Je zou misschien kunnen zeggen dat het best wel snel gegaan is met mij. In mijn eerste jaar in de marathondiscipline veroverde ik op de mountainbike de Europese titel. Verleden jaar won ik drie wereldbekerwedstrijden en ineens ook UCI World Cup. Misschien ging het allemaal wel wat te snel.”
Ze wijst niet naar anderen, maar naar zichzelf. “Ik verwijt mezelf dat ik de signalen genegeerd heb. Ik merk dat ik nu veel meer over dingen nadenk. Waar ik vroeger van wedstrijd naar wedstrijd denderde, leef ik nu bij de dag. Ik kijk niet naar de volgende wedstrijd, maar ben louter geïnteresseerd in de dag van morgen.”

Haar openheid is niet voor niets. “Want ik wil mensen met eetproblemen inspireren dat het ook anders kan. Dat ze niet alleen staan om die op te lossen. Ik wil een luisterend oor zijn.”
Want veel meer mensen in de wereld hebben met RED-S te maken. RED-S is een afkorting die staat voor Relative Energy Deficiency in Sport wat vrij vertaald ‘Relatief energie tekort bij sport’ betekent. Van Doorn: “Ik wil het taboe dat er over eetproblemen bestaat helpen doorbreken. Ik ben de schaamte voorbij en wil hier open over vertellen.”
Voor Van Doorn is het niet de vraag of ze terugkomt, maar meer wanneer. Zonder haast werkt ze aan de 2.0-versie van zichzelf. En als ze weer aan de start staat, heeft ze zonder twijfel haar grootste en mooiste overwinning al behaald.